>((فقط حیوان دوست ها وارد شوند))<

مردم قرقی را معمولی‌ترین و دم دست‌ترین پرنده شکاری به‌حساب می‌آورند. در حالیکه اینگونه نیست. برعکس قرقی پرنده فوق العاده‌ای است. قوش کوچکی که زیبایی و جسارت و عطوفت را با هم دارد. کمتر کسی او را از فاصله نزدیک قرقی می‌نامد و معمولا وقتی روی دست می ایستد شمایل یک باز کوچک را نشان می‌دهد. مخصوصا جنس ماده که جثه خیلی درشت تری هم دارد. قرقی زمستان‌ها بیشتر به‌چشم می آید. محدوده شکارهای این پرنده بیشتر شامل شاخه نشین‌ها و پرندگان کوچک است. هرچند با جسارتی که دارد پرنده‌های هم جثه خودش را هم می‌گیرد.

در شکار هم کاربرد زیادی دارد. شکره داران قدیم احترام زیادی برایش قائل بوده‌اند و در قوش‌بازی جدید هم جایگاه خودش را دارد.

مرحوم تاجبخش در یادداشت‌هایش در مجله شکار و طبیعت (حدود دهه پنجاه) نوشته است که با قرقی کبک می‌گرفته‌اند. شکارچی‌ها می‌دانند که کبک در پرواز اولیه چقدر قوی و چغل است. مرحوم تاجبخش اضافه می‌کند بخاطر فشار زیادی که به قرقی وارد می شد قرقی با یک پا کبک را می‌چسبید و با یک پنجه به بوته خاری متوسل می شد. در همین حین با تقلای کبک گاهی مواقع ران‌های قرقی از هم دریده می‌شد.

تصور چنین شکاری جسارت فوق العاده و قابلیت قرقی را نشان می دهد.
اگر در مرد قرقی سوالی داشتید با من در میان بگزارید..